SEVGİ YÜCELTİR – İbrahim Servet

SEVGİ YÜCELTİR

“Çal şu bedeni denize
Yeşilden maviye değin
Sevgilim,
Yurdum,
Zeytin kokulum.”

Eyy benim zeytin kokulu yurdum
Nedir bu hırçınlık insanlarda,
Nedir bu sabırsızlık
Nedir bu aceleci öfke.

Neden ayrılıyor limanından insanlık gemisi
Anadolu deyimiyle fındık kabuğunu doldurmayan meselelerde bir öfke yumağı oluşuyor.
Hayatın kıskaç altına aldığı gündeliğimizi doğru yöne kanalize etme güçlüğü yaşayan insanımız öfkesini sıradan şeylerle boğmaya çalışıyor.
En büyük derdimiz “kadın cinayetleri”
Adam öldürüyor, muhabir soruyor
“Neden öldürdünüz?”
Herif utanmadan “Çok seviyordum.” diyor.
Utanma, sıkılma yok,
Giden gittiği ile kalıyor.
Ulan utanmaz; İnsan canına kıyar mı sevdiğinin?
Biliyorum. Sevgiyi tartan bir yürek terazisi yok.
Oysa biz diyoruz ki, “SEVGİ YÜCELTİR”
Adamın yapıp ettiği ile bizim dediğimizi nereye oturtacağız.
Oysa sevgili ozan Hasan Hüseyin;
“Hor baktık mı karıncaya,
Kırdık mı kanadını serçenin,
Vurduk mu karacanın yavrulusunu,
Ya nasıl kıyarız insana”
Demişti “acıyı bal eğledik” şiirinde
Kıyıyoruz be üstadım.
Ne melem bir sevgidir bilmiyorum.
Kahrolası günler bu günler.
Sevgisizlik yalnızca kadın cinayetleriyle sınırlı değil.
Hepimizin kahvaltı sofralarında eksikilğini her daim hissettiğimiz kara cevher, kara zeytinler de bu sevgisizliğe kurban ediliyor.
Altı yüz yıllık koca ağaçlar,
Tarihin yarım asırlık tanıkları da bu sevgisizliğe kurban edilecek.
Ülkemin nefes boruları tıkanacak.
İklim değişikliğine de çanak tutuyoruz bu akıl yetmez kararlarla.
Yorum okuyucuya…
Bize de şair Cahir Zarifoğlu’nun dizeleriyle veda düşüyor.
“Eskiden sadece kışlar soğuktu.
Şimdi ise; insanlar soğuk, yürekler soğuk.”
Tüm bu olmazlara karşı unutmayacağız.
SEVGİ YÜCELTİR.